Kamienica Szapsa Kapłana przy Twardej 62, Warszawa

Kiedyś piękna kamienica wzniesiona w 1896 r. dla Szapsa Kapłana, właściciela składu porcelany na Przechodniej, dziś zamurowana i opuszczona jest domem ptaków.

Po II Wojnie Światowej skuto zdobienie elewacji oraz zlikwidowano piękne balkony.

Opuszczona kamienica przy Złotej 65b w Warszawie.

Kamienica przy ul. Złotej 65a powstała około 1912 roku i została zaprojektowana najprawdopodobniej przez Józefa Hussa. Kamienica frontowa jest pięciopiętrowa, ozdobiona dwoma trójkondygnacyjnymi, zaokrąglonymi wykuszami, gdzie po bokach oraz pomiędzy nimi rozlokowano balkony. Same wykusze także są zwieńczone okrągłymi balkonami piątego piętra. Całość fasady wieńczy zaokrąglony szczyt z okienkiem w kształcie elipsy. W głębi posesji natomiast zachowały się zrujnowane pozostałości tylnej, sześciokondygnacyjnej oficyny. Nosi ona współcześnie adres Złota 65b.

*Tekst: Wikia .

Opuszczony narożnik, kamienica przy ul.Żelaznej 66 w Warszawie

Historyczna ulica Żelazna na warszawskiej Woli. Ulica, na której przed wojną znajdowały się tu liczne zakłady przemysłowe. Również zamożni ludzie stawiali tutaj swoje domy i kamienice. W 1940 roku, ulica została włączona do warszawskiego getta. Po wojnie ulica Żelazna, zmieniała się w wielkie gruzowisko. Przetrwały nieliczne kamienice, domy czy też fabryki (w tym Norblin).Nazwę swą zawdzięcza "Żelaznej Karczmie", która znajdowała się mniej więcej na rogu Siennej i Twardej.Dzisiaj ulica Żelazna zabudowana jest dosyć nowocześnie przez bloki mieszkalne oraz bloki biurowo-handlowe.Między nimi wciąż stoi kilka kamienic. Najciekawsza z nich znajduje się przy ulicy Żelaznej 66. Ta opuszczona kamienica, powstała w 1911 roku. Zaprojektował ją Henryk Spigelman.W bramie zachowane zostały oryginalne, secesyjne płytki.

Wieżowiec Prudential, Warszawa

Prudential – warszawski wieżowiec, wybudowany w latach 1931–1933 w stylu art déco, jako siedziba angielskiego Towarzystwa Ubezpieczeń „Prudential”.

Budynek stał się symbolem nowoczesnej Warszawy lat 30. Według pierwotnych planów budynek miał mieć 11 pięter, jednak architekci, biorąc pod uwagę znaczne zróżnicowanie wysokości już stojących przy placu Napoleona budynków (2-6 pięter), uznali, że to będzie wysokość niewystarczająca do osiągnięcia odpowiedniego wrażenia dominanty. Miał wysokość 16 pięter (66 m), co czyniło go w ówczesnym czasie najwyższym budynkiem w Polsce i drugim w Europie. W dolnej części budynku znajdowała się przestrzeń biurowa, w wieży mieściły się luksusowe apartamenty. Pomiędzy nimi, na szóstym piętrze mieściły się mieszkania służbowe i pomieszczenia gospodarcze. W części biurowej mieściły się nie tylko pomieszczenia towarzystwa Prudential, ale również elektrowni i innych firm. Najbardziej luksusowe mieszkania miały po 240 m² powierzchni, zajmowanej przez 6 pokojów, 3 łazienki, kuchnię i służbówkę. Nawet mniej luksusowe apartamenty miały oprócz wejścia głównego wejście dla służby i windy. Znajduje się on przy placu Powstańców Warszawy (dawniej plac Napoleona, plac Warecki). Budynek zaprojektował Marcin Weinfeld, zaś stalową konstrukcję spawaną ustawioną na żelbetowych fundamentach biurowca zaprojektowali Stefan Bryła i Wenczesław Poniż. Drzwi wejściowe skonstruowano z patynowanej miedzi, pozostałe drzwi i framugi okien wykonano z jesionu. Nad bocznymi wejściami znajdowały się rzeźby Ryszarda Moszkowskiego. Do budowy użyto 2 mln cegieł pustakowych, 2 tys. t cementu, 1500 t stali.

W 1936 na dachu zbudowano kilkunastometrowy maszt eksperymentalnej stacji telewizyjnej. Profesor Politechniki Warszawskiej Janusz Groszkowski (późniejszy prezes PAN) zbudował tu i uruchomił pierwszy w Europie nadajnik telewizyjny, zanim to zrobili Niemcy na igrzyska olimpijskie w Berlinie. Dwa lata później otwarto tam również studio telewizyjne, które od 1940 r. miało nadawać stały program. Prudential został mocno uszkodzony w czasie II wojny światowej, m.in. w czasie powstania warszawskiego został ostrzelany przez ok. 1000 pocisków. Trafiony został także pociskiem o masie 2 ton kalibru 600 mm z samobieżnego moździerza typu Karl (o nazwie Ziu), co poważnie odchyliło go od pionu. Jednak jego stalowa konstrukcja przetrwała, przez kilka lat będąc żywym symbolem zniszczeń. Sylwetkę jego ruiny wykorzystano w antywojennych plakatach.

Budynek został odbudowany w latach 1950-53 w socrealistycznym kostiumie (m.in. z kariatydami). Autorem nowego projektu był również Marcin Weinfeld. Budynek otrzymał nową funkcję. W 1954 otwarto w nim Hotel Warszawa. Posiadał 375 miejsc noclegowych (pokoje jednoosobowe, dwuosobowe, 1 apartament), 200 miejsc w restauracji, 100 w kawiarni, 20 w lokalu nocnym.

Od 2010 prowadzony jest remont generalny budynku. Hotel (najprawdopodobniej czterogwiazdkowy) w części wieżowej zawierać będzie apartamenty.

Rewaloryzacja ma polegać na przywróceniu form oryginalnych. Socrealistyczne elementy mają w większości zniknąć, przywrócony ma być wygląd elewacji sprzed II wojny światowej. Wnętrza zostaną wykończone w stylu lat 30. XX wieku (art déco). Zamknięty konkurs SARP na projekt renowacji budynku wygrało biuro architektoniczne „Bulanda, Mucha Architekci”.

Przewlekłość remontu wzbudziła kontrowersje, podobnie jak plan przywrócenia charakteru sprzed wojny i uznania za wartą ochrony jedynie konstrukcji stalowej

Opracowano:

Wikipedia

Kamienica przy ulicy Foksal 11 w Warszawie

Kamienica Spółki Anonimowej Przemysłu Metalurgicznego, w niej mieści się Fundacja Atelier oraz Centrum Myśli Jana Pawła II.

Budynek przy ulicy Foksal 11 wpisany jest do rejestru zabytków. Kamienica Spółki Akcyjnej Przemysłu Metalurgicznego wg projektu Bronisława Brochwicz-Rogóyskiego wybudowana została w latach 1898-1900. Obiekt o kubaturze 22 913 m3 składa się z budynku frontowego, oficyny poprzecznej i oficyny tylnej. Oficyna tylna przeznaczona jest na funkcje mieszkalne, pozostała część to liczne lokale użytkowe. Mieści się tutaj m.in. Centrum Myśli Jana Pawła II, siedziba Stołecznego Konserwatora Zabytków, Centrum Sztuki Atelier. 

Kamienica nie uległa poważnemu zniszczeniu w czasie II wojny światowej, ale 100-letni okres jej użytkowania spowodował konieczność przeprowadzenia prac renowacyjnych w bardzo szerokim zakresie.

Opracowano:

Wikimapia

Zdjęcia:

Szara Warszawa

Kamienica Piotra i Wincentego Hoserów przy al.Jerozolimskich 51 w Warszawie

Kamienica Braci Hoserów – secesyjna kamienica znajdująca się przy Al. Jerozolimskich 51 w dzielnicy Śródmieście, w Warszawie.

Budynek został zbudowany w latach 1904-1905 na gruntach Zakładu Ogrodniczego Braci Hoser. Nie jest do końca pewne, kto był projektantem domu, najczęściej podawany jest Paweł Hoser, syn Piotra Hosera Starszego. Wątpliwości wzbudza fakt, iż inne budynki zaprojektowane przez niego były w zupełnie innym stylu. Poza nim jako możliwi projektanci budynku wymieniani są również Apoloniusz Nieniewski oraz Władysław Kozłowski.

Kamienica posiada liczne zdobienia, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne, nawiązujące do tematyki florystycznej - m.in. kartusz z owocami i konewką, poręcze zdobione metalowymi kwiatami, witraż ze słonecznikami. Wynika to z faktu, iż bracia Hoser uważani byli za jednych z najlepszych ogrodników w Warszawie (Piotr Hoser pełnił m.in. funkcję głównego ogrodnika Ogrodu Saskiego). Frontowa elewacja utrzymana jest w neobarokowym stylu - w całości pokryta jest rustykalnym boniowaniem, a balkony podtrzymują korynckie kolumny. Kamienica zwieńczona jest kopułą.

W kamienicy mieściły się biura firmy Hoserów, a także m.in. kantor i skład nasion. Od 1905 r. w budynku znajduje się najstarszy czynny in situ w Europie i jedyny zachowany w Warszawie komercyjny fotoplastykon.

Opracowano:

Wikipedia

Zdjęcia:

Szara Warszawa 

Kamienica przy Ciepłej 3 w Warszawie

Kamienica przy Ciepłej 3 – kamienica położona na Mirowie w dzielnicy Wola, przy ul. Ciepłej 3. Jest to jedyna przedwojenna kamienica zachowana przy ul. Ciepłej.

Opis

Kamienica powstała w 1881 roku i początkowo składała się jedynie z budynku frontowego oraz oficyny północnej, w podwórku znajdowały się ponadto zabudowania gospodarcze i ogród. W tej kamienicy 31 lipca 1893 roku na świat przyszedł Ignacy Skorupka, ksiądz, wsławiony potem podczas bitwy warszawskiej 1920 roku. Kamienica została w 1910 roku rozbudowana o nowe oficyny, które otoczyły całe podwórko. Kamienica nie została zniszczona podczas II wojny światowej, podczas okupacji odsłonięta północna ściana szczytowa była przez pewien czas granicą getta.

Po wojnie kamienica została przekształcona w dom komunalny i zaniedbana zaczęła powoli popadać w ruinę. W 2010 roku nad ostatnim zachowanym przy ul. Ciepłej budynkiem stanęło widmo wyburzenia, gdyż dzielnica uznała, że kamienicy grozi zawalenie, i zaczęła wysiedlać jej mieszkańców. Z tą decyzją nie zgodzili się jednak lokatorzy, podkreślając, że kamienica była niedawno remontowana: wymieniono dach i instalacje, doprowadzono centralne ogrzewanie. Z opinią urzędników nie zgodzili się także varsavianiści z ZOK z Januszem Sujeckim na czele, zaczęto podejrzewać, że urząd dzielnicy chce sprzedać kamienicę deweloperom pod budowę wieżowców (nawet 180-metrowego budynku) lub apartamentowców – wskazywać na to ma też fakt, że ludzie wyprowadzają się także z całkiem nowego budynku przy ul. Pereca 1a, który przylega od zachodu do ścian szczytowych kamienicy.

W obronie budynku stanęli nie tylko obrońcy zabytków z Zespołu Opiekunów Kulturowego Dziedzictwa Warszawy, argumentując konieczność jego ocalenia poprzez osobę ks. Ignacego Skorupki, który urodził się w tym budynku, jak również Żydowski Instytut Historyczny. Przekonywał on, że kamienica stanowi jeden z ostatnich zachowanych budynków na terenie dawnego getta. Rozpoczęto nawet starania o wpis budynku do rejestru zabytków, choć wojewódzki konserwator zabytków odrzucił te propozycje – uznał on, że jest to typowy przykład XIX-wiecznej kamienicy czynszowej, dodatkowo wyabstrahowanej od współczesnego kontekstu urbanistycznego, tę decyzję zawetował jednak generalny konserwator zabytków. W tej sytuacji dzielnica gotowa jest przeznaczyć budynek do zachowania, jednak w przyszłości znalazłby się one między dwoma wysokościowcami – w miejscu kamienicy przy ul. Twardej 28 oraz w na rogu ul. Pereca.

Kamienica jest trzypiętrowa, jedno podwórzowa o układzie zamkniętym, na fasadzie jest umieszczona tablica upamiętniająca księdza Ignacego Skorupkę, który urodził się i mieszkał w tym domu. Tablica przedstawia kształtem bieg Wisły w rejonie Warszawy i została zaprojektowana przez Andrzeja Gawlikowskiego. W podwórku znajduje się także kapliczka.

Kamienica jest powoli wysiedlana na parterze już nikt nie mieszka
Okna są zamurowane a mieszkania opuszczone  .

tablica z informacją, że tu się urodził ksiądz Ignacy Skorupka

Oficyna wejściowa 

Kapliczka na podwórku kamienicy na Ciepłej 3

Opracowano:

Wikia

Oficyna kamienicy przy ulicy Pańskiej 100a / Prosta 49 Warszawa

Na jednej z ulic warszawskiej Woli stoi sobie kamienica na Pańskiej 100a i druga część kamienicy po stronie ulicy Prostej 49.

W podwórzu kamienicy znajdują się dwie przylegające do siebie klatki schodowe prowadzące do mieszkań w oficynach bocznych.
Z tego też względu, być może powinno się zabudowania na tej posesji traktować jako dwie odrębne kamienice: Pańska 100a i Prosta 49.

Oficyna widziana od strony ulicy Prostej, na podwórko.

Opracowano:

Warszawa1939

Zdjęcia:

Szara Warszawa

Piękna zabytkowa kamienica na Chmielnej 126 w Warszawie.(Kamienica Józefa Bakela)

Kamienica z 1987 r.Została zbudowana prawdopodobnie dla Józefa Bakela, mistrza druciarskiego.

Jest to narożna kamienica stojąca na rogu Żelaznej i Chmielnej .

Opracowano:

Wikimapia

Zdjęcia:

Szara Warszawa

Opuszczona kamienica na Chmielnej 128 w Warszawie ( Kamienica Szmula i Ruchli Gartsztajnów )

Kamienica wybudowana w 1889 roku. składa się z części frontowej oraz dwóch bocznych oficyn. 

Tylna  

poprzeczna oficyna została zniszczona i rozebrana. Budynek posiada cztery wewnętrzne klatki schodowe. W poziomie parteru znajduje się przejazd bramowy stanowiący połączenie wewnętrznego podwórza z ulicą. Do frontowej klatki schodowej jest wejście z tej bramy,natomiast do pozostałych z podwórza. 

Część frontowa od strony ulicy posiada parter i trzy piętra, a od strony podwórza cztery piętra. Obie oficyny posiadają partery i cztery kondygnacje. Cały budynek jest podpiwniczony z wyjątkiem przejazdu bramowego. W części frontowej od strony ulicy znajdują się pomieszczenia użytkowe. Pozostała część budynku była w całości przeznaczona na mieszkania. Część frontowa budynku jest dwutraktowa nakryta dwuspadowym dachem. Oficyny są jednotraktowe z jednospadowymi dachami

Konstrukcja budynku tradycyjna murowana. Elementami nośnymi są ściany ceglane. Stropy międzypiętrowe są drewniane. 

Ławy fundamentowe murowane – typu schodkowego. Ściany konstrukcyjne wykonane są z cegły ceramicznej pełnej o zróżnicowanej 

grubości. Zarówno część frontowa jak i obie oficyny są wykonane w podłużnym układzie konstrukcyjnym, elementami nośnymi są zewnętrzne ściany podłużne, a w przypadku części frontowej również podłużny mur wewnętrzny. Elementami stanowiącymi poprzeczne usztywnienie budynku są ściany szczytowe oraz ściany klatek schodowych. Nadproża w formie ceglanych sklepień, w nielicznych przypadkach w nadprożach znajdują się belki stalowe. Stropy nad pomieszczeniami w podziemiach wykonano łukowe sklepienia ceglane. Istnieją również odcinki stropów ceglanych opartych na belkach stalowych. W wszystkie pozostałe stropy w budynku są drewniane ze ślepym pułapem i polepą. Klatka schodowa – frontowa klatka schodowa posiada wspornikowe stopnie 

kamienne obsadzone w ścianach konstrukcyjnych. Spoczniki wykonano jako płyty ceglane Kleina na belkach stalowych. Pozostałe klatki schodowe wykonano jako sklepienia ceglane oparte na wspornikowych belkach stalowych. Spoczniki posiadają taką samą konstrukcję jak w przypadku klatki schodowej frontowej. Nad wszystkimi klatkami schodowymi wykonano niepalne stropy w formie ceglanych sklepień na belkach stalowych. Balkony – budynek posiada balkony jedynie w elewacji frontowej od strony ulicy. 

Balkony I piętra są wykonane z płyt kamiennych na żeliwnych wspornikach obsadzonych w murze. Pozostałe balkony posiadają stalowe płyty na wspornikach. Część balkonów w tym z płytami kamiennymi zostały rozebrane ze względu na ich zły stan techniczny. 

Dach – konstrukcja dachu jest drewniana – krokwiowo - płatwiowa ze słupkami pionowymi i skośnymi, usztywnione mieczami. Pokrycie dachu wykonane jest z dwóch warstw papy na deskowaniu pełnym. Obróbki blacharskie wykonane z blachy stalowej ocynkowanej.

Kamienica ostatnio przeszła remont dachu, i najprawdopodobniej zostanie odremontowana 

Kamienica z widokiem z podwórka

Kamienica od frontu

Oficyna wejściowa 

Opracowano:

Wikimapia

Stara kamienica na ulicy Chmielnej 130 w Warszawie.

Ulica Chmielna biegnąca od Nowego Światu w Śródmieściu do ulicy Miedzianej na Woli liczyła do 1945 r. ponad dwa kilometry długości. Wojenne zniszczenia Warszawy i jej powojenna odbudowa podzieliła arterię na dwie części. W krajobrazie miasta jej odcinek z 60 kamienicami zastąpił olbrzymi plac z Pałacem Kultury i Nauki. W zachodniej części Chmielnej zachowało się kilka przedwojennych domów, choć ich przyszłość stoi pod wielkim znakiem zapytania. Jedną z dawnych kamienic ulicy Chmielnej jest budynek Nisenszalów pod numerem 130.

Ta trzypiętrowa kamienica z oficynami powstała w 1897 r. Przetrwała II wojnę światową, ale nie oparła się barbarzyńskiemu socjalistycznemu gospodarowaniu. W powojennych latach zdarto z jej fasady secesyjną dekorację, a z dziewięciu balkonów pozostały do dziś jedynie dwa. Zachowały się natomiast zdobienia w oficynie wejściowej.

Na niewielkim podwórku stoi też do dziś kapliczka zbudowana przez mieszkańców w czasie okupacji. Jej stan niestety również nie jest najlepszy. Pozostaje mieć nadzieję, że Kamienica Nisenszalów nie podzieli losu swojej sąsiadki spod numeru 132, którą zastąpił współczesny budynek.

 Oficyna wejściowa na Chmielnej 130

Widok na podwórko i kamienice

Róże rosnące przy kapliczce na podwórku kamienicy przy ulicy Chmielnej 130

Mur zburzonej kamienicy

Opracowano:

Polska Niezwykła.

Stara kamienica na ulicy Grzybowskiej i wieżowiec, Warszawa.

Stara kamienica i nowy wybudowany budynek na Grzybowskiej w Warszawie.

Stara kamienica na ulicy Hożej 2A w Warszawie

Kamienica przy Hożej 9 powstała zapewne po 1880 roku. Był to trzypiętrowy budynek frontowy z oficynami. W 1976 roku rozebrano budynek frontowy. Natomiast pozostawiono tylną oficynę, która w latach 80. znalazła się na zapleczu nowo postawionego bloku pod numerem 9. W kamienicy mieści się nowo otwarty sklep Galeria koloru czyli graffiti shop, mówiąc o części zamieszkanej oczywiście .

Druga część budynku jest opuszczona .

Podwórko starej kamienicy na ul.Mokotowskiej 65 w Warszawie

Przed 1784 rokiem powstała w tym miejscu kamieniczka, opisywana w 1819 roku, jako "piętrowa z wystawką". Gdzieś pomiędzy 1866 a 1868 budynek otrzymał drugie piętro. W 1893 roku Eliasz Elbinger nabył tę nieruchomość i w latach 1896-97 wybudował drugą oficynę poprzeczną i połączone z nią oficyny boczne. Następnie powstały pierwsza oficyna poprzeczna i oficyny boczne pierwszego podwórza. W 1904 roku ukończono nowy budynek frontowy. W 1914 roku nieruchomość przejęła wdowa po Eliaszu Fajga Elbingerowa i dziewięcioro dzieci. W rękach tej rodziny budynek pozostał do II wojny światowej. Budynek frontowy posiadał neobarokową elewację, zniszczoną przed 1964 rokiem, zapewne w tym czasie usunięto również elewację z oficyn. Jej ślady widoczne są na do dzisiaj ścianach.

Kamienica posiada tez kapliczkę podwórkową 

  która jest  pamiątką po czasach okupacji. Została ufundowana - tak jak wiele innych - przez mieszkańców budynku. Spełniała rolę ołtarza, przy którym spotykali się oni na wspólnej modlitwie w czasie godziny policyjnej. Kapliczka znajduje się na ścianie tylnej oficyny w pierwszym podwórzu. Ładnie utrzymana, wyróżnia się na tle nieotynkowanych, ceglanych ścian. We wnęce, nakrytej dwuspadowym daszkiem, stoi mała figurka Matki Boskiej w otoczeniu kwiatów.

OPIS

1.Wikimapia

2. Polska niezwykła

Opuszczona kamienica na ulicy Póżnej 14 w Warszawie.

Kamienica Majera Wolanowskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się w Warszawie przy ul. Próżnej 14, na terenie dzielnicy Śródmieście.

Kamienica przy ul. Próżnej 14 przetrwała zagładę warszawskiego getta. W 1987 wraz z kamienicami o adresach 7, 9 i 12 została wpisana do rejestru zabytków.

Drugi zakres znaczeń zauważamy sięgając głębiej w historię tego miejsca mocno związanego z historią Żydów, których stamtąd wysiedlono dokonując ich Holokaustu. Kamienica przy ul. Próżnej 14 należała do Majera Wolanowskiego przemysłowca i fabrykanta pochodzenia żydowskiego.